پیرمرد و دریا – ارنست همینگوی

پیرمرد و دریا را زمانی خواندم که برای یک قدم بیش‌تر می‌جنگیدم. روزهایی که برای تاب‌آوری در مقابل فشارها و بی‌خوابی‌ها و نگرانی‌ها به خودم نهیب می‌زدم و به راه می‌افتادم. سرم پر شده بود از مونولوگ‌هایی که می‌گفت: همه‌ی صداها را خاموش کن. فقط ادامه بده. 

زندگی به من آموخته بود گاهی باید چشمم را به روی خودم و خواسته‌هایم ببندم و من این پاکباختگی را-اگر بتوان چنین نامی بر آن نهاد- از نیکان روزگار که از بخت خوش، با آن‌ها زیسته بودم خوب بخاطر داشتم. 

می دانستم گاهی برای دوام آوردن دیگری، باید از جانت بزنی تا او تاب بیاورد و از پا نیفتد. 

این کتاب را زیر باران در سرما، روی صندلی‌های فلزی بیمارستان، و میان استرس‌ها و انتظارهایی که جان را به لب می‌رساند خواندم. 

بی‌آن‌که از پیش بدانم چه خواهد گفت و به کجا خواهد رسید دل به دریایی سپردم که پیرمرد قایقش را روانه‌ی آن کرد و در پی صید ماهی‌ای شب و روز و لحظه‌ها تمام توانم را گذاشتم که مادامی که بدست آمد صید دگران شد… من دست خالی به ساحل بازگشتم.

و حالا روزهاست به اسکلت ماهی روی دیوار کافه فکر می‌کنم! هم آن که دیگران به آن افتخارمی‌کنند و برای من حسرتی عمیق و اندوهبار است. 

به نظرم پیرمرد درست می‌گفت:

آدم را برای شکست نساخته‌اند. آدم ممکنه از بین بره ولی شکست نمی‌خوره.

آری آدمی شکست نمی‌خورد ولی از بین می‌رود… می‌میرد!