نازنین و بوبوک – داستایوفسکی

این کتاب از دو بخش مستقل نازنین و بوبوک تشکیل شده که در هر بخش، نویسنده داستانی بلند را روایت می‌کند و ارتباطی نیز میان آن‌ها وجود ندارد.

این کتاب را سه سال پیش هدیه گرفتم و با هدف «نازنین» خواندمش.

من داستان‌های داستایفسکی را همیشه با احتیاط می‌خوانم چرا که عمیق‌ترین لایه‌های وجودم را با خود درگیر می‌کند.

ویژگی منحصر به فرد آثار داستایفسکی، روانکاوی و بررسی زوایای روانی شخصیت‌های داستان است.

 سوررئالیست‌ها مانیفست خود را بر اساس نوشته‌های داستایفسکی ارائه کرده‌اند.

اکثر داستان‌های وی همچون شخصیت خودش سرگذشت مردمی‌ است عصیان زده و روان‌پریش.

داستان نازنین، زندگی مشترکی را به تصویر می‌کشد که دخترک داستان، بسیار پر شور و هیجان است

 اما رفتار سرد مرد، کم کم شور و شوق وی را از بین می‌برد و او را منزوی و در نهایت بیمار می‌سازد.

هنرمندی نویسنده در این داستان آن‌چنان است که ذهن خواننده به اسامی شخصیت‌های اول داستان معطوف نمی‌شود و تنها در پی آن است که داستان را دنبال کند.

گفتگوها در این داستان بسیار قوی و زنده است .

در ابتدای داستان مرد با نعش همسرش که بر روی میزی قرار گرفته تنهاست و با خود زمزمه می‌کند.

 تمام داستان یادآوری گذشته‌ای به صورت نامنظم است.

 او با خودش صحبت می‌کند و گاه قاضی خیالی را مورد خطاب قرار می‌دهد.

گاه خود را محکوم می‌نماید و گاه تبرئه می‌کند.

صحنه‌ی ابتدا و انتهای داستان به یک صورت است و در نهایت مرد با جسد همسرش تنهاست .

مرد داستان، اگرچه به همسرش علاقمند است اما فردی درون‌گرا است و چیزی از محبت خود به وی بروز نمی‌دهد.

همین امر باعث دوری آن دو از یکدیگر و در نهایت خودکشی زن می‌شود.

اما این خودکشی زمانی رخ می‌دهد که مرد می‌فهمد باید عشق و علاقه‌ی خود را به همسرش ابراز کند و تلاش می‌کند تا زندگی‌شان را تغییر دهد.

ولی زن که از افسردگی شدید رنج می‌برد و شاید تحمل این تغییر ناگهانی و باور این‌که همسرش دوستش داشته را ندارد به زندگی خود خاتمه می‌دهد.