دنیای دیوونه ها از همه قشنگه

مثل همیشه گوشه ی کافه ای می نشینم و در خود فرو می روم…

به آدمیانی که از مقابلم می گذرند فکر میکنم ؛

به جهانی که می بینم و

آن که نمی بینند و

با گفتنش مرا دیوانه خطاب می کنند ؛

از حجم ناگفته هایی که نمی شود نوشتشان ، با خودم کلنجار می روم ..

میدانم روزی تمام خاموشی این سال ها را فریاد می زنم ..

روزی که آدم ها باور کنند دنیای ما ، دنیای دیوانگان است

و دیگر دیوانه ها و مرتدها و عجیب و غریب ها ،

نه تنها در اقلیت نیستند بلکه

هرکدام زندگی را در محاصره ی پوچی ها و رنج ها تبلیغ می کنند و

آدم ها “خود بودن ” و ” عصیان” را می آموزند !

و بازی و خطر کردن و بدست آوردن در ازای از دست دادن ،

برایشان جای روزمرگی و قناعت و بلاهت را می گیرد .

عصیان و جسارت زمانی معنا می یابد که ندانی پس از آن،

نیستی را تجربه می کنی

یا شور و هیجان و مفهوم تازه ای از زندگی را .

وگرنه اگر تنها با علمِ به آسایش و بدست آوردن باشد دیگر نامش عصیان نیست و

دو دو تا چهارتا و حساب کتابی ست که مخصوص عاقلان است ،

عاقلانی که هیچگاه معرفت و کمال را تجربه نخواهند کرد..

عاشق باش

چرا که عشق ، خودش پاسخ است .