با چتر شکسته در باران – احمدرضا احمدی

چه به سر ما آمده

که کم‌کم

در میدان‌ها و کوچه‌های خلوت

گم می‌شویم

یا جان می‌سپاریم

ما سزاوار

درخت‌های پُر شکوفه‌ی سیب بودیم

نه آن‌که در میدان‌ها

و کوچه‌های خلوت

گم شویم

یا جان بسپاریم

ما سزاوار خوشه‌های‌ انگور

در رستاخیز عمر بودیم

نه خوشه‌های خشک

و بی‌انگور

چه بسا ما را هر روز

به بهشت دعوت می‌کردند

که مهمان ابدی بهشت باشیم

اما

اکنون در اتاقی کوچک و نمور

بدون پنجره زندگی می‌کنیم

هر صبح از رادیو

خبر جنگ، آتش‌سوزی، زلزله

و ناکامی کودکان را می‌شنویم

بیایید ما را

از این اتاق کوچک و نمورِ بی‌پنجره

نجات دهید

و به گردن ما

حلقه گل‌های نرگس بیاویزید

ای بسا که ما دوباره

به خلق شعر

کاشت گندم

و پختن نان

برگردیم

ما این‌ها را از حسرت و آرزوی

دیدار شب‌های نمناک

و رودخانه‌های پر آب

نمی‌گوییم

این‌ها کلام مقدس و معطر ماست

سخنانی که با گل سرخ و اندوه

آراسته شده است

پس ما را دریابید

که فرصت برای شما و ما

اندک است

شاید زلزله

سیل

طوفان

همه‌ی ما را به قعر جهان ببرد

جهانی پر از حریق و حرمان

و سقوط هواپیما

عجله کنید

عجله کنید…

.

.

.

احمدرضا احمدی